Nancy - Postmodernisme, interessanter dan het lijkt

Postmodernisme, we zitten erin gevangen, zien dat het uiteindelijk niet het laatste woord kan hebben, maar weten niet wat dan uiteindelijk wel. Wat hierna? Wat als alles al abstract is geworden? Wat als gegeven betekenissen al verdwenen zijn en de hoop die dat eerst rechtvaardigde, verdwenen is? Zelfs postmodernisten zien het einde van hun denken in, en ze proberen wel iets te zoeken van wat dan daarna, maar komen daar toch niet uit. Toch is dat de enige échte intellectuele vraag van onze niet: niet het terug naar vroeger van rechts, evenmin het radicale vooruit van links. Maar wat dan wel?

Het postmodernisme; verguisd door rechts én ernstig onbegrepen door (Amerikaans) links. Een aantal van de meest briljante denkers kunnen ertoe gerekend worden, het kan toch niet zo zijn dat die er niets van begrepen? Dat is ook niet zo. Deleuze, Derrida, Foucault, en dus ook Nancy, ze zagen wel iets, zeg maar. Duidelijker dan veel anderen. 

Het is misgegaan bij de export van het postmodernisme naar Amerika. Daar is het een politiek activisme geworden wat het Frans postmodernisme nooit bedoeld heeft. Tegelijkertijd: ook het postmodernisme loopt aan zijn einde. De analyses zijn krachtig, de antwoorden zwak en plichtmatig. Ze zien dat hun filosofie eigenlijk geen taal heeft om de crises die ze wel zien, een plek te geven die voor loutering kan zorgen. Ze lopen vast. De moeilijke vraag is dan: wat ná het postmodernisme? Daar hebben ze geen antwoord op, en het is maar de vraag of rechts dat heeft. In deze boekenplank een korte inleiding in dat fascinerende denken van de Fransen!