CORONA : Anatomie van een massahysterie

Inleiding

Meer dan een half jaar geleden publiceerden we een stuk op de website van het Renaissance Instituut over corona1. De conclusie, gebaseerd op het toen beschikbare cijfermateriaal, was dat de ernst van de virusuitbraak enorm meeviel vergeleken met de allereerste indruk die we hadden gekregen van alarmerende beelden uit Wuhan en Bergamo, dat de maatregelen misschien wel meer kwaad deden dan goed en dat we zouden moeten stoppen met de overheidsdwang op dit punt.

Dat was in die tijd (mei 2020) een ongewoon en enigszins gewaagd standpunt, hoewel het nuchtere cijfermateriaal toen al alle aanleiding gaf tot deze conclusies.

Nu, in december, nadat in Nederland voor de weken rond de kerst tot een strenge nationale ‘lockdown’ is besloten, is er geen enkele reden om van het eerder ingenomen standpunt af te wijken. Integendeel. Ook de WHO erkent nu al enige tijd dat het sterfterisico gemiddeld genomen zeer klein is2, voor mensen beneden de 70 zelfs extreem klein.

Ook de WHO erkent inmiddels dat het sterfterisico van Corona voor mensen beneden de 70 "extreem klein" is.

Tweet dit! Twitter icon

Er gaan steeds meer stemmen op, ook van vermaarde ‘experts’ uit de relevante medische - en aanverwante wetenschappen in binnen- en buitenland, die met kracht en autoriteit hetzelfde bepleiten. De dodelijkheid van dit nieuwe virus is vergelijkbaar met de griep. Er zijn zeer binnenkort vaccins en er zijn diverse werkzame medicijnen.

Een klein percentage van de dragers van het virus wordt ziek en is dan in het algemeen snel weer beter. Er zijn gevallen van langdurig blijvende klachten na de ziekte, maar deze komen vergelijkbaar voor bij andere infectieziekten zoals Influenza. 

De betrouwbaarheid van PCR-testen die in teststraten worden ingezet om het aantal infecties te meten wordt ondertussen ernstig betwist3.Enerzijds in verband met de specificiteit (wordt wel gemeten wat we willen meten?), anderzijds door de onnauwkeurigheid van testen in algemene zin bij lage prevalentie. Als het virus slechts bij 1 op de 1000 testpersonen voorkomt kan een test-onnauwkeurigheid van 1% al 10 keer zoveel vals-positieven opleveren dan echte gevallen. Het lijkt er steeds meer op dat het aantal positieve PCR-testresultaten maar beperkt een relatie heeft met de feitelijke verspreiding van het virus.

Het lijkt er steeds meer op dat het aantal positieve PCR-testresultaten maar beperkt een relatie heeft met de feitelijke verspreiding van het virus.

Tweet dit! Twitter icon

De maatregelen die in de verschillende landen worden genomen lijken geen of weinig effect te hebben op de virusverspreiding. Dit wordt goed en uitgebreid onderbouwd samengevat door Ivor Cummins in onderstaand filmpje4. Hier wordt grafisch duidelijk dat de ontwikkeling in aantallen positieve testresultaten, ziekenhuisopnamen en overledenen in de verschillende landen zich niets aantrekt van de diverse overheidsmaatregelen.  Seizoenspatronen lijken de belangrijkste verklaring voor fluctuaties, zoals bij alle griep-achtige virusinfecties. Overheden claimen echter voortdurend een direct causaal verband tussen de maatregelen en de corona-ernst. De bevolking wordt streng toegesproken als het ‘minder goed’ gaat met de ‘besmettingen’ en geprezen als het ‘de goede kant opgaat’. Maar zeer strenge ‘lockdowns’ of juist nauwelijks beperkingen en verplichtingen, het lijkt allemaal weinig uit te maken. 

De conclusie van een snelgroeiende groep experts is dan ook: Stop met de verwoestende dwangmaatregelen. Bescherm de kwetsbaren (op vrijwillige basis), versterk de zorg, neem eventueel maatregelen waar het ventilatie en luchtbehandeling betreft en informeer en adviseer de bevolking correct. Er is in wezen niet iets aan de hand dat veel ernstiger is dan een seizoensgriepepidemie. Ook daarvan worden mensen ziek, komen sommigen in het ziekenhuis terecht en zijn er sterfgevallen te betreuren, vooral onder ouderen en onder mensen met onderliggende ernstige aandoeningen. 

Er is in wezen niet iets aan de hand dat veel ernstiger is dan een seizoensgriep-epidemie.

Tweet dit! Twitter icon

De maatschappij-ontwrichtende in het persoonlijk leven ingrijpende overheidsmaatregelen en de massale verspreiding van angst door de massamedia veroorzaken meer menselijk lijden, ook in medische zin, dan zij succesvol weten te vermijden.

Uiteenzettingen die ten doel hebben om het bovenstaande met cijfers en analyses te onderbouwen kunnen dezer dagen op diverse plaatsen worden gevonden, zoals in de ‘Great Barrington Declaration’5, in boeken ( Corona, vals alarm?) en in diverse andere petities, rapporten, websites6, pod- en vidcasts uit binnen7 8- en buitenland 9

Een meer intrigerend vraagstuk is inmiddels hoe het mogelijk is dat desondanks de irrationele en verwoestende overheidsbemoeienis alsmaar doorgaat en nog steeds brede steun heeft. In het onderstaande wordt getracht dit te analyseren.  

De rol van micro-organismen in het menselijk lichaam

De rol van virussen en andere micro-organismen in het menselijk lichaam is geen onderwerp waar brede lagen van de bevolking zich dagelijks mee bezig houden. Het meest gangbare beeld dat wordt verspreid is dat dit soort ‘beestjes’ buiten het lichaam moeten worden gehouden, ongeveer zoals ongedierte moet worden geweerd uit de woning. Ieder virus is een potentieel probleem dat moet worden aangepakt. Vanuit dit gezichtspunt zijn mensen wandelende infectiebronnen en is ieder menselijk contact gevaarlijk. 

Dit beeld staat in schril contrast met de hedendaagse wetenschappelijke inzichten. Ieder mens vormt als het ware een unieke biotoop (microbioom) waarin miljarden virussen en andere micro-organismen leven en nuttige functies vervullen en waar op oneindig veel manieren uitwisseling plaatsvindt met de omgeving. In veruit de meeste gevallen is die uitwisseling nuttig of zelfs noodzakelijk, onder andere als deel van het immuunsysteem. Meer een hyperactieve bijenkorf dus dan een dichtgemetseld huis. Virussen zijn dus zeker niet altijd iets slechts, het met anderen uitwisselen van virussen en andere micro-organismen dus ook niet. Dat hoort bij het leven. De angst die wordt opgewekt voor intermenselijk contact, met de medemens als gevaarlijke infectiebron, is daardoor dus onterecht. Het uitwisselen micro-organismen is onlosmakelijk, onvermijdelijk en zelfs noodzakelijk onderdeel van menselijke relaties. 

Doodsangst als primaire kracht

Ernstige ziekte en dood zijn onderwerpen die in onze moderne samenleving stelselmatig worden vermeden. Dat er dagelijks afhankelijk van het seizoen 400 à 500 mensen overlijden in Nederland was voorafgaand aan de huidige coronacrisis bij weinig mensen bekend. De meeste Nederlanders zien in hun hele leven slechts enkele keren een overledene. Dit onderwerp is taboe. Dat geldt ook voor levensbedreigende scènes in ziekenhuizen. Slechts weinigen zijn vertrouwd met beelden van stervende mensen in operatiekamers. De massamedia zijn gewoonlijk zeer terughoudend in het tonen van echte beelden uit IC’s, doden of lijkkisten op begraafplaatsen of in crematoria anders dan in een ‘ver-weg-oorlogslanden’-context.

In het kader van de corona-pandemie veranderde dit alles drastisch. Plotseling waren er beelden van stervenden, van overvolle IC’s, van stapels lijkkisten. Dagelijks werden coronasterftecijfers officieel meegedeeld, overigens zonder enige context te geven omtrent normale sterfte-aantallen, vergelijking met eerdere griepuitbraken of dergelijke. Het had er alle schijn van dat actief werd geprobeerd om het publiek angst aan te jagen. Dat is goed gelukt10.

Toen in latere instantie het aantal sterfgevallen terugviel naar waarden dichtbij nul werd overgeschakeld naar dagelijkse berichtgeving over aantallen ziekenhuisopnames en positieve PCR-testen, die consequent ‘besmettingen’ worden genoemd. Het lijkt erop dat de angst erin moet worden gehouden.

De medisch deskundige als richtinggever

Zowel de media als de officiële regeringsvertegenwoordiging wijzen voortdurend naar de medisch deskundigen als degenen die moeten zeggen waar het heen moet. De minister-president laat geen gelegenheid onbenut om te wijzen naar het Outbreak Management Team, het RIVM, Jaap van Dissel of de WHO als de instanties waarop hij volledig vaart. Er is geen sprake van een brede risicomanagement afweging, de uitspraken van de medisch deskundigen zijn bepalend. Hierdoor heeft de politiek haar eigen rol volledig gemarginaliseerd en is zij slechts een boodschapper geworden van de mening van het medisch establishment. Ook wanneer blijkt dat logica ontbreekt, inconsistenties optreden of er belangrijke deskundigen zijn met tegengestelde meningen blijft de politieke leiding stoïcijns de richting volgen van het RIVM en het OMT.

Het lijkt erop dat het publiek dit accepteert. ‘Doen wat de dokter zegt’ en geen eigenwijze en verwarrende vragen stellen. De minister-president en zijn partij stijgen tot enorme hoogte in de peilingen. Eenieder die kritische vragen stelt is af. Ook in de politieke peilingen. Dit houdt de oppositie relatief koest.

Het advies van het medisch establishment is vaak niet logisch, inconsistent en tegengestelde meningen worden genegeerd door de politiek. Het publiek accepteert dit. Een kritisch perspectief wordt zo onmogelijk.

Tweet dit! Twitter icon

De schijn van belangenverstrengeling bij de farmaceutische industrie

Op diverse plaatsen in de wereld – en ook in Nederland – is de schijn van verstrengeling van farmaceutisch-commerciële belangen met de overheidsbesluitvorming onmiskenbaar. Zo lijken leden van het OMT en de RIVM-top nauwe verbindingen te hebben met - en belangen te hebben bij - de farmaceutische industrie. Hetzelfde lijkt te gelden voor familie van de verantwoordelijk minister en van de ‘speciale coronagezant’. Ook de heer Osterhaus, een vermaard viroloog die regelmatig in televisieshows verschijnt, heeft op dit punt een opvallende staat van dienst.11 WHO, de wereldwijd belangrijkste richtinggever waar het de aanpak van de COVID-19 pandemie betreft, wordt grotendeels gefinancierd uit de farmaceutische industrie. Dat deze WHO aandringt op wereldwijde vaccinatie is dan ook niet verbazend.

Waar in andere industriesectoren op straffe van levenslange uitsluiting al decennialang iedere schijn van belangenverstrengeling bewijsbaar moet worden vermeden doet de situatie in de farmaceutische industrie ouderwets ongereguleerd aan.

Vaccinatie

Vaccinatie is een medische techniek die inmiddels alweer meer dan 200 jaar geleden is ontdekt. De essentie is dat de menselijke immuniteit tegen een ziekte kan worden bewerkstelligd door expres een, zeer lichte, besmetting te creëren. Het menselijk immuunsysteem wordt dan geactiveerd om anti-lichamen te maken die een echte besmetting onmiddellijk kunnen neutraliseren. Deze techniek kan bij zowel bacteriële als virale infecties succesvol werken en wordt al jaren grootschalig toegepast. Vooral bij besmettelijke en gevaarlijke ziekten is een goed vaccin een zegen.

Naarmate de ziekte zeldzamer is, een geringere besmettelijkheid heeft en vooral een kleiner gevaar oplevert neemt de logica van een vaccin als oplossing af. Een vaccin is namelijk nooit geheel zonder risico. Men kan allergische reacties krijgen, ziek worden of erger. In sommige gevallen lijkt een vaccin het effect van een werkelijke infectie zelfs te kunnen verergeren. Zelfs bij de volledig gestandaardiseerde en uitgebreid geteste DKTP-vaccins voor jonge kinderen komen er elk jaar enkele sterfgevallen voor 12. De notie “baat het niet dan schaadt het niet” gaat hier dus niet op. Om die reden zijn er medici die ernstig bezwaar hebben tegen de jaarlijkse griepprik, een vaccin tegen Influenza. Deze prik heeft een werkzaamheid die over de jaren varieert van circa 30 tot 70%. Het middel wordt dan soms gezien als erger dan de kwaal.

In het geval van het COVID-19 vaccin worden nieuwe technieken13 toegepast. Er wordt hier niet volgens de klassieke vaccinatie gewerkt met een kleine dosis van het werkelijke virus of met deeltjes ervan. Bij het vaccin van AstraZeneca wordt gebruik gemaakt van een relatief onschuldig virus waar middels genetische modificatie een deel van het SARS-CoV-2 virus in is ‘geplakt’ (‘virale vector’). Met het onschuldige virus als drager wordt dan de cel binnengedrongen en wordt de cel aangezet tot het produceren van bepaalde eiwitten. Deze eiwitten moeten dan de immuunreactie tegen COVID-19 activeren. Een andere nieuwe techniek, toegepast bij de vaccins van Pfizer en Moderna is die op basis van directe inspuiting van mRNA waarin de codering van spike-eiwitten is ingebouwd. Speciale hulpstoffen (‘Adjuvants’) moeten er voor zorgen dat het mRNA actief blijft en dat het immuunsysteem wordt gestimuleerd.

Deze nieuwe technieken zijn nog niet langjarig grootschalig getest. Wat de lange termijn gezondheidsrisico’s zijn, ook in reactie op andere virusinfecties, is derhalve nog relatief onbekend. 

Het beperkte gezondheidsrisico van COVID-19 maakt de toepassing van een vaccin kwestieus. Immers, voor het overgrote deel van de mensen is de kans om ernstig ziek te worden door dit virus zeer klein en het overlijdensrisico minuscuul. Daar komt nog bij dat de risico’s van het vaccin ongewoon hoog lijken door de relatief ongeteste nieuwe techniek.

Niettemin wordt deze vaccinatie-oplossing door de overheden wereldwijd gepushed als de enige oplossing waarmee we, misschien, verdere lockdowns kunnen voorkomen en weer ‘open’ kunnen gaan.  

Voor het overgrote deel van de mensen is de kans om ernstig ziek te worden door Corona zeer klein en het overlijdensrisico minuscuul. Terwijl de risico's van het vaccin ongewoon hoog zijn.

Tweet dit! Twitter icon

Internationale druk en samenwerking

Door veel mensen wordt gewezen op het mondiale karakter van deze crisis en de gekozen oplossingen. “In de hele wereld bestaat het coronaprobleem. Alle wereldleiders en alle topmedici zijn hier mee bezig en komen tot gelijkluidende beleidsadviezen. Degene die dan nog aan de ernst en de noodzaak tot strenge maatregelen durft te twijfelen moet eerst maar eens bij zichzelf te rade gaan. Het is maar goed dat we sterke internationale verbanden hebben, anders stonden we er als klein landje helemaal alleen voor.”. 

Dit is een vorm van ‘argumentum ad populum’: ‘iedereen doet het, dus zal het wel kloppen.’. De suggestie daarbij is: als op zoveel plaatsen zoveel belangrijke mensen tot hetzelfde oordeel komen moet het toch wel juist zijn. Die redenering gaat er echter vanuit dat al die verschillende mensen onafhankelijk van elkaar een rationele afweging maken en tot dezelfde conclusie komen. Dan zou dit een krachtig argument zijn. De werkelijkheid is geheel anders. Groepsdruk en gemeenschappelijke tunnelvisie zijn onontkoombaar. Je kunt de eerdere redenering zelfs omkeren: de sterke internationale banden die er op het gebied van gezondheidszorg bestaan (o.a. via de WHO) versterken juist de groepsdruk en zorgen internationaal voor nagenoeg gehele eenvormigheid in coronamaatregelen.

De WHO zorgt voor groepsdruk en een gemeenschappelijke tunnelvisie in het coronabeleid. Kritiek daarop of beleid gebaseerd op eigen rationele afwegingen wordt daarmee onmogelijk gemaakt.

Tweet dit! Twitter icon

is in de praktijk nauwelijks sprake van ‘onafhankelijke rationele afwegingen’. Je moet als leider wel bijzonder stevig in je schoenen staan om in de huidige coronapaniek een andere beleidsafweging te maken dan de internationaal geaccepteerde. Het wordt door de internationale ‘community’ nauwelijks geaccepteerd. Van ‘beleidsconcurrentie’ is bijna geen sprake. De afwijkende positie van Zweden, waar bijna geen beperkende overheidsdwang is opgelegd, is in dat licht een mirakel. Ook hier is men echter recentelijk gezwicht voor de druk om ‘iets’ te doen en zijn er ‘lockdown-achtige’ maatregelen afgekondigd.

Afschuiven van verantwoordelijkheid

Het corona-probleem lijkt een typisch politiek beleidsvraagstuk waarbij een brede afweging moet worden gemaakt tussen medische risico’s en mogelijkheden, uitvoerbare maatregelen en maatschappelijke- en economische gevolgen. 

Wanneer zich een vraagstuk als de coronapandemie voordoet is ‘niets doen’ eigenlijk geen optie. In een democratie wordt dan van de politieke leiders geëist dat zij íets doen. Aangezien het nemen van de leiding in dit proces ook betekent dat de leider uiteindelijk verantwoordelijkheid draagt over leven en dood worden politieke verantwoordelijkheden echter maximaal afgeschoven. Naar het OMT, het RIVM, de EU, de WHO. Het in afwijking van de ‘wereldconsensus’ zelfstandig nemen van risicomanagement­beslissingen is politiek niet aantrekkelijk. Je kunt het verwijt krijgen om ‘bloed aan de handen’ te hebben. Dan maar liever de ‘adviezen van deskundigen’ volgen: hoe schadelijk die ook uitpakken, je kunt er als politiek leider nooit zwaar op afgerekend worden. Wereldwijd wordt die politieke afweging bijna overal op dezelfde wijze gemaakt en neemt nagenoeg niemand in de politiek echt verantwoordelijkheid voor een breed afgewogen beleidsrichting. Uitzonderingen zijn wellicht Anders Tegnell, de ‘RIVM-baas’ in Zweden, president Bolsonaro in Brazilië en president Trump in de VS. Politiek is een cynisch vak. Herverkiezing is belangrijker dan onafhankelijke risicoafweging in dienst van de bevolking.

Je kunt als politiek leider beter de adviezen van deskundigen volgen, hoe schadelijk ook. Je kunt er dan immers nooit op afgerekend worden. Het gevolg is dat niemand in de politiek echt verantwoordelijkheid neemt.

Tweet dit! Twitter icon

Massahysterie en massahypnose

Het lijkt alsof het publiek gehypnotiseerd is. Zelfs de meest intelligente en hoogst opgeleide personen zijn gefixeerd op ‘het verslaan van het virus’, dragen mondkapjes die niet werken, houden 1,5m afstand en accepteren een ongekende kaalslag in de MKB-bedrijvigheid, economie en reguliere volksgezondheid. We hebben nagenoeg uitsluitend oog voor eventuele piepkleine coronavirus risico’s. Het dragen van een mondkapje, dat vooral een symbolische functie heeft, wordt als heilige plicht gezien. Eenieder die daar niet aan mee doet is een gevaar en een verrader van de goede zaak. Hetzelfde geldt voor het houden van 1,5m afstand, het niet-geven van handen en het hoesten of niezen in de elleboog. Het samenkomen met te veel mensen in een te kleine ruimte wordt met veel misbaar in de pers gebracht. Verklikken is geen enkel probleem. Op scholen eisen leraren en ouders duidelijke richtlijnen van de overheid: liefst verplichte mondkapjes.

Dat al deze maatregelen tot enorme destructie leiden en niet of nauwelijks effect hebben op de verspreiding van het – toch al niet zo gevaarlijke – virus doet schijnbaar niet ter zake. Alle gezagsdragers doen mee. Het volk volgt gedwee. Sterker, het lijkt te leiden tot een zekere nieuwe vorm van zingeving, van patriottisme: ‘samen krijgen we het voor elkaar’.

Wanneer gewezen wordt op de absurd kleine aantallen sterfgevallen wordt geargumenteerd dat de zorg dreigt te worden overspoeld. Wanneer dan gevraagd wordt waarom, als de zorgcapaciteit zo’n groot potentieel probleem is, er niet als de wiedeweerga noodhospitalen worden gebouwd is het geërgerde antwoord dat ‘de mensen zich gewoon aan de voorschriften moeten houden’.  

Het gaat niet om de sterfgevallen, maar om overspoeling van de zorg. Zeggen ze. Wanneer je vraagt waarom er dan geen noodhospitalen zijn, antwoorden ze dat "de mensen zich gewoon aan de voorschriften moeten houden".

Tweet dit! Twitter icon

In de werkelijkheid is er in de beginperiode inderdaad in rap tempo extra ziekenhuis­capaciteit gebouwd (o.m. in Maastricht en in Amsterdam) maar die noodvoorzieningen zijn wegens overbodigheid alweer afgebroken. In de afgelopen jaren is de zorgcapaciteit aanzienlijk teruggebracht en zijn veel zorgverleners ontslagen. Die zouden zó weer kunnen worden ingeschakeld.

De rol van de media

Alle massamedia roepen om het hardst het mantra na en grossieren in alarmistische rampverhalen. In alle kranten, op alle nieuwsshows in elk televisie- en radioprogramma wordt hetzelfde verhaal verteld. Belangrijke ‘influencers’ zijn door de overheid betaald om het vigerende beleid te propageren. De enkeling die kritische noten durft te plaatsen wordt verguisd en verdacht gemaakt. Grote informatieplatforms worden actief gevolgd zodat visies die afwijken van de WHO-visie worden onderdrukt en worden gecensureerd als ‘nepnieuws’.

Aan de ene kant is hier nadrukkelijk sprake van overheidscensuur, c.q. op overheidsbeleid geïnspireerde zelfcensuur. Meer dan vroeger zijn de nieuwsmedia in een zeer beperkt aantal handen en is de verbinding met de zittende macht groot. Bovendien zijn de massamedia gebrand op ‘clicks’ en ‘kijkcijfers’. Angst- en alarmverhalen verkopen goed. In de Verenigde Staten komt daar nog bij dat de massamedia nagenoeg unisono tegen de herverkiezing van de huidige president Trump zijn. Hier wordt het ‘coronaprobleem’ dus zo breed en dramatisch mogelijk uitgemeten om het imago van Donald Trump maximaal te beschadigen.

Wetenschappers als nieuwe BN’ers

Virologen, epidemiologen en ook artsen van divers pluimage worden tegenwoordig regelmatig voor de camera gehaald in nationale uitzendingen en gepresenteerd als de leidende opiniemakers, de nieuwe helden die de crisis gaan oplossen. Deze mensen worden uitgenodigd en uitgedaagd om de meest vergaande en vaak angstaanjagende uitspraken te doen en het belang van de rol van de gezondheidszorg – hún rol – breed uit te meten.

Verzet en protest

Er zijn verschillende visies op het coronavraagstuk. De ene is die van de overheid en het medisch establishment, die streven naar ‘het definitief verslaan van het virus’ en daartoe vergaande maatregelen afkondigen. De andere is die van een groeiende groep mensen die op rationele gronden de zware overheids­bemoeienis afwijst omdat het middel veel erger lijkt dan de kwaal. Deze groep, die zich in een vroeg stadium verenigde als ‘Viruswaanzin’, later ‘Viruswaarheid’ wordt door reguliere media verguisd en weggezet als ‘gekkies’ omdat zij vaak ook samenzwering en achterliggende agenda’s vermoeden. 

Cognitieve dissonantie

Een fenomeen dat in deze discussie sterk zichtbaar wordt is dat van de ‘cognitieve dissonantie vermijding’ en de ‘confirmation bias’. In de psychologie wordt ervan uitgegaan dat de mens streeft naar zo veel mogelijk interne, geestelijke harmonie. Informatie of inzicht dat de interne harmonie verstoort moet worden vermeden, of er moet een draai aan worden gegeven zodat het weer past.

Coronabeleid wordt bepaald door een confirmation bias. Onderwerpen die het 'heilige geloof' in gevaar brengen, worden vermeden - onderwerpen die het versterken, uitvergroot en opgezocht.

Tweet dit! Twitter icon

Wanneer men maandenlang in angst heeft geleefd en zeer grote offers heeft gebracht om corona-besmettingskansen te verkleinen is het voor de meeste mensen niet op te brengen om de gedachte toe te laten dat het allemaal onzin is geweest en dat corona niet veel meer is dan een seizoensgriep. Deze boodschap lokt ongeloof, heftige ontkenning en woede uit. (‘cognitieve dissonantie vermijding’). De onderwerpen die het ‘heilige geloof’ in gevaar brengen worden vermeden, onderwerpen die het versterken (zoals een uitzonderlijk ziekte- of sterfgeval dat weer eens aantoont hoe gevaarlijk corona is) worden juist opgezocht (‘confirmation bias’).

The Great Reset

De zeer ingrijpende beperkingen die wereldwijd aan bevolkingen worden opgelegd en die tot een ongekende kaalslag zorgen in ieder economisch, sociaal en maatschappelijk bereik, de kritiekloze en selectieve verslaggeving en angstverspreiding door de massamedia, de censuur van gezaghebbende kritische geluiden en de absurde disproportionaliteit van de - voortdurend onvoorspelbaar wijzigende - overheidsmaatregelen geven ernstig te denken.

Bedachtzaamheid, maatvoering en gezond verstand lijken verdwenen.

Wanneer niemand het meer kan begrijpen worden er ter verklaring krachten van buiten vermoed. Het samenvallen van allerlei belangen, kansen en voordelen met de komst van dit coronavirus wordt dan ook door velen gezien als teken van sinistere internationale samenzwering onder leiding van supranationale organisaties en multimiljardairs met hun NGO’s. Het valt niet te ontkennen dat veel van de maatregelen lijken te passen in een patroon.

Hoewel complotten bestaan en er uiteindelijk niets kan worden uitgesloten lijkt het aannemelijker dat ook de zeer machtigen in de wereld geheel of gedeeltelijk zijn bevangen door angst en zelf ook min of meer gehypnotiseerd zijn. 

Het wachten is op de verlossende ‘vingerknip’ zodat ook zij uit hun hypnose ontwaken.

De oplossing? Er hoeft maar één gewaardeerde en ervaren leider uit deze ‘deadlock’ te durven stappen en tegen zijn internationale ambtsgenoten te zeggen: ‘Jongens, ik heb eens goed gekeken, maar ik ga dit mijn mensen niet meer aan doen. Dit is waanzin. Het middel is veel erger dan de kwaal. Wij heffen alle verplichtingen op en zetten in op ventilatie en opschaling van zorgcapaciteit. Mijn land moet verder.’

Zo’n leider zou al lange tijd aan de macht moeten zijn, internationaal aanzien moeten hebben en een beslissende invloed moeten kunnen uitoefenen op zijn politieke omgeving en op de media in zijn land. Zo’n leider zou niet alleen zijn land, maar de hele wereld kunnen veranderen.

Mark Rutte bijvoorbeeld. Een mens moet toch mogen dromen.
 

Renaissance Instituut | 18 december 2020

 

1https://www.renaissanceinstituut.nl/hoe_kijken_we_vandaag_naar_de_coronacrisis

2https://www.marktaliano.net/publication-bulletin-of-the-world-health-organization-infection-fatality-rate-of-covid-19-john-p-a-ioannidis/

3https://cormandrostenreview.com/retraction-request-letter-to-eurosurveillance-editorial-board/

4https://www.youtube.com/watch?v=3cjgicrA504&feature

5https://gbdeclaration.org

6https://lockdownsceptics.org

7https://www.cafeweltschmerz.nl

8https://denieuwewereld.tv

9https://delingpole.podbean.com

10https://www.rijksoverheid.nl/documenten/beleidsnotas/2020/12/08/doorontwikkeling-verhaallijn-en-toon

11Verslag nr. 22894  van een algemeen overleg met de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport, d.d. 29 september 2011

12https://www.youtube.com/watch?v=wv_lKaCifXk

13https://www.who.int/publications/m/item/draft-landscape-of-covid-19-candidate-vaccines